Mechanika - organizacja sieci zaplecza
Zaplecze naprawcze w naszym kraju musi być dostosowane do dość specyficznych, warunków użytkowania sprzętu rolniczego. Stosunkowo niewielki obecnie procent (około 15%) użytków rolnych należy do jednostek uspołecznionych wielko-towarowych. Reszta znajduje się w rękach indywidualnie gospodarujących rolników, przy czym średnia wielkość tych gospodarstw w roku 1968 wynosiła 4,6 ha. Ciągniki i większość rolniczego sprzętu średniego i ciężkiego użytkowana jest przez rolników zrzeszonych w kółkach rolniczych (KR). Dotychczasowe badania rozwoju mechanizacji w Polsce, a także prace studyjne prowadzone przez zakłady doświadczalne technologii napraw pozwoliły zaplanować, optymalny jak się wydaje, model zaplecza naprawczego. Krajowe zaplecze szczebla podstawowego, tj. świadczącego usługi w miejscu pracy sprzętu, należy do różnych pionów organizacyjnych. Do tej grupy zakładów zalicza się punkty konserwacyjne kółek rolniczych (KR), warsztaty i stacje obsługi międzykółkowych baz maszynowych (MBM), filie państwowych ośrodków maszynowych (POM), warsztaty PGR, warsztaty i stacje obsługowe CRS „Samopomoc Chłopska" oraz kuźnie i warsztaty rzemieślnicze (prywatne). Ponadto w niektórych rejonach istnieją warsztaty spółdzielni produkcyjnych, warsztaty przy szkołach zawodowych oraz warsztaty innych jednostek, które świadczą usługi dla rolnictwa.